* Wojciech Zaborowski, Artyzm sercem tworzony, Życie Warszawy: Któż, kto choć raz słyszał śpiewaczkę jako Rozynę w Cyruliku sewilskim, może zapomnieć ten wieczór? (...) Lipińską trzeba zobaczyć i usłyszeć – wtedy zrozumie się, na czym polega artyzm w teatrze operowym.

* Józef Kański, Trybuna, 1971: Rola Rozyny jest najświetniejszym osiągnięciem tej utalentowanej śpiewaczki, będącej w latach 60, 70 i pierwszej połowie lat osiemdziesiątych jedna z gwiazd Opery Warszawskiej (przemianowanej później na Teatr Wielki).. Ceniono pięknie brzmienie jej ciemnego głosu o dużej mocy i dramatycznym zabarwieniu, którym gdy tego wymagała prezentowana partia nabierał ruchliwości i elastyczności. Szczególny podziw budziła zawsze „wspaniała interpretacja i cudowne, aksamitne doły (z brzmieniem rejestru piersiowego śpiewaczki mało czyj może się równać).

W 1987 roku, będąc jeszcze w pełni formy wokalnej, artystka podejmuje decyzję o zakończeniu kariery artystycznej i odejściu z zespołu Teatru Wielkiego.