Opalenicka Kolej Wąskotorowa (zwana też Opalenicką Koleją Dojazdową) służyła pierwotnie jako kolejka buraczana do transportu buraków cukrowych do Cukrowni „Opalenica”.
Historia Pierwszy odcinek o dł. 10,7 km uruchomiono 23.10.1886 r. z Opalenicy do Głuponii. 14 stycznia 1896 r. przekształcono ją w odrębne przedsiębiorstwo o nazwie Opalenitzaer Kleinbahn-Gesellschaft GmbH (z niem. Towarzystwo Wąskotorowej Kolejki Opalenickiej Sp. z o.o.)Dzieje Opalenicy, Poznań 1993, pod redakcję Czesława Łuczaka, , s. 139.. Udziałowcami zostali: Cukrownia „Opalenica”, okoliczni ziemianie i przedsiębiorcy, a także ówczesny powiat grodziski. Do I wojny światowej do sieci przyłączono Brody, Lwówek, Wąsowo, Nowy Tomyśl, Rudniki, Sędziny i Duszniki. W 1911 r. spółka dysponowała 10 parowozami i 281 wagonami (w tym 9 pasażerskimi) oraz zatrudniała 102 pracowników. W rekordowym roku 1913 przewieziono 164 542 osoby i 175 394 ton towarów. Popularność kolejki spowodowana była słabą siecią dróg w tym rejonie. W okresie szczytowego jej rozwoju sieć torów osiągnęła całkowitą długość 88,4 km. Wraz z rozwojem sieci dróg znaczenie kolejki spadało.