Ebrahim Soltan, pers. ابراهيم سلطان (w formie czagatajskiej Ibrahim Sultan; ur. 26 sierpnia 1394 roku w pobliżu Karsu, zm. 3 maja 1435 roku w Szirazie) – książę z rodu Timurydów, namiestnik Farsu w latach 1414 – 1435, znany przede wszystkim jako mecenas kultury i kaligraf.
thumb|Rękopis Koranu przepisany przez Ebrahima Soltana datowany na Ramadan 830 (czerwiec 1427). Zbiory Metropolitan Museum of Art Był drugim synem Szahrucha (1405 – 1447). Jego matką była Tuti Chatun, mająca należeć do mongolskiego klanu Naryn. Urodził się podczas kampanii Timura (1370 – 1405) w Gruzji, nieopodal miasta Kars. Wczesne lata spędził na dworze dziadka, wraz z jego żonami i młodszymi dziećmi oraz żonami i dziećmi jego potomstwa. Latem 1404 roku był jednym z siedmiu wnuków Timura, których w Samarkandzie z wielką pompą ożeniono z ich żeńskimi krewnymi i oczekiwano, że weźmie udział w planowanej przez jego dziadka wyprawie na Chiny.