Akcent wyrazowy może być: stały pod względem fonetycznym – pada wówczas na jedną określoną sylabę we wszystkich wyrazach i formach wyrazu: oksytoniczny – na ostatnią sylabę (np. w języku francuskim i perskim); paroksytoniczny – na przedostatnią sylabę (np. w języku polskim, włoskim czy nahuatl); proparoksytoniczny – na sylabę trzecią od końca (rzadko, np. w języku macedońskim i języku gruzińskim); inicjalny – na pierwszą sylabę wyrazu (np. w czeskim, słowackim, czy fińskim, także w gwarze podhalańskiej); może też padać na drugą sylabę wyrazu, a w języku winnebago – na trzeciąWALS – Fixed Stress Locations; albo swobodny – w różnych wyrazach i ich formach pada na sylaby o różnej pozycji w obrębie wyrazu (np. w języku rosyjskim); stały pod względem morfologicznym – pada we wszystkich formach fleksyjnych danego wyrazu na jedną i tę samą sylabę tego samego morfemu; albo ruchomy – w różnych formach danego wyrazu może padać na różne sylaby.
Obok akcentu wyrazowego wyróżnia się również tzw. akcent logiczny (zdaniowy) – wymawianie z naciskiem w zdaniu tych wyrazów, które są uważane przez mówiącego za bardziej istotne dla przekazywanej treści.