Pomimo przyjęcia w 1965 Zasadniczego Prawa Wewnętrznego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej znoszącego filiały i wprowadzającego w ich miejsce stacje kaznodziejskie, w Simoradzu nie wybierano dozoru stacji kaznodziejskiej, a zarząd gminy cmentarnej. Posiadała ona skarbnika i komisję rewizyjną, co nie było zawarte w ustawie kościelnej. Następowało powiększanie się częstotliwości sprawowania nabożeństw w kaplicy, w latach 60. odbywały się one średnio raz w miesiącu. Nabożeństwa komunijne miały miejsce dwa razy w roku, raz w czasie pasyjnym i raz w adwencie.
W latach 1976–1979 w pobliżu świątyni powstał budynek mieszczący salkę do nauki religii, prowadzenia szkółki niedzielnej oraz innych spotkań, a także pomieszczenia gospodarcze.
Na początku lat 80. XX wieku liczba nabożeństw wzrosła do dwóch w miesiącu.
Do remontu kaplicy doszło w latach 1983–1984, kiedy to położony został tynk zawierający wielobarwne kruszywo, wymienione zostały rynny i dach, pomalowano budowlę wewnątrz i z zewnątrz. W nabożeństwie z okazji Pamiątki Założenia po zakończeniu remontu udział wziął ks. biskup Janusz Narzyński.