Dwa pierwsze etapy występują w klasycznych materiałach wybuchowych; występowanie i dominacja trzeciego etapu wybuchu charakteryzuje materiały termobaryczne. Wzmocnienie w trzecim etapie wybuchu nawet słabej fali podmuchowej stanowi olbrzymie zagrożenie dla ludzi i sprzętu.

Duże ciepło spalania niektórych metali (magnezu i glinu) wynoszące około 20 kJ/g (podczas gdy dla materiałów wybuchowych jest to około 6 kJ/g) sprawiało, że próbowano dodawać metale do materiałów wybuchowych. Problemem jest utworzenie takiej mieszaniny, by drobiny metalu zapaliły się i spaliły odpowiednio szybko, tak by energia cieplna spalania podtrzymała falę ciśnienia wybuchu, a nie nastąpiła później. W tym celu dąży się do jak największego rozdrobnienia metalu, łącznie z zastosowaniem nanotechnologii oraz stosuje dodatki ułatwiające samozapłon rozpylonej mieszanki. Radzieckie bomby termobaryczne stosowane w latach 80 XX w. w Afganistanie zawierały pył magnezu zawieszony w azotanie izopropylu, który ulega samozapłonowi w powietrzu umożliwiając zapłon metalu.

Prowadzano badania nad stałymi i ciekłymi materiałami wybuchowymi.