Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, w 1962 podjęła roczną naukę w Międzyzakonnym Studium Społeczno-Prawnym w Warszawie.

Od 1963 zamieszkała w domu prowincjalnym Braniewie, gdzie sprawowała funkcję mistrzyni postulatu, a po skończonej kadencji otrzymała nominację na mistrzynię nowicjatu oraz została wybrana radną Prowincji Polskiej. Urzędy te pełniła przez okres trzech kadencji. W tym czasie brała udział w rocznych kursach przygotowawczych dla mistrzyń nowicjatu, potem dla mistrzyń junioratu. W 1980 ukończyła studia w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, uzyskując tytuł magistra teologii.

Od 1974 mieszkała w domu zakonnym w Łomiankach, gdzie pełniła obowiązki odpowiedzialnej za wspólnotę, przez pewien czas była też mistrzynią nowicjatu, a w latach 1978–1982 mistrzynią junioratu. Od 1981 prowadziła kwerendę w archiwach krajowych i zagranicznych, gromadząc materiały źródłowe do opracowania historii Zgromadzenia. W 1994 została przeniesiona do domu prowincjalnego w Braniewie, gdzie w dalszym ciągu zajmowała się wyszukiwaniem i badaniem dokumentów. W 1996 została wydana książka jej autorstwa: „Dzieje Zgromadzenia Sióstr Świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w latach 1571–1772”. W 1997 obroniła rozprawę doktorską przygotowaną pod kierunkiem prof.