4 czerwca 1937 przed Komisją Egzaminacyjną przy Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu złożył egzamin sędziowski i został zatrudniony w Sądzie Grodzkim w Środzie Wielkopolskiej. W 1938 otrzymał mianowanie na sędziego Sądu Grodzkiego w Chorzowie, a w 1939 w Sądzie Grodzkim w Katowicach. Zamieszkał wraz z rodziną w mieszkaniu służbowym, w willi dyrektora kopalni Wujek. Po wybuchu wojny wrócił do rodzinnego Ruszkowa. Ukrywał się, jednocześnie pracując jako pisarz i księgowy w majątku dawniejszej Fundacji Kórnickiej w Babinie koło Środy Wielkopolskiej. Przed zakończeniem wojny otrzymywał od łączników działających w podziemiu, przyznaną mu pensję, gdyż był typowany na przyszłego burmistrza Środy Wielkopolskiej. Z chwilą wyzwolenia tj. od 31 stycznia 1945 do 20 marca 1945 pracował jako kierownik i zabezpieczał mienie Sądu Grodzkiego w Środzie Wielkopolskiej. Od 1945 podjął pracę jako naczelnik Wydziału Administracyjnego Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Poznaniu. W tym samym roku był jedną z osób które witały w Poznaniu Stanisława Mikołajczyka. W sierpniu 1946 został aresztowany przez Delegaturę Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym w Poznaniu. Dochodzenie umorzono z powodu braków winy. W 1948 wstąpił do Stronnictwa Ludowego. Pracował również jako główny księgowy w Powiatowym Zarządzie Gminnych Spółdzielni w