Henryk Szulc (ur. 11 maja 1928 w Luboniu, zm. 6 czerwca 2012 tamże) – polski botanik.
Życiorys Syn Stanisława i Katarzyny z domu Skrzypek. Do 1939 ukończył tylko cztery klasy szkoły powszechnej. Skierowany przez okupanta niemieckiego w wieku 14 lat pracy w warsztatach Zakładów Chemicznych w Luboniu. W 1944 zesłany do przymusowego kopania rowów strzeleckich w rejonie Gostynina. W 1949 zdał maturę w VI Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu i w tym samym roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim (najpierw na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym, a potem Biologii i Nauk o Ziemi). Naukę (II stopień) kontynuował na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 1954 został magistrem (praca: Badania nad mikrostrukturą niektórych rodzajów torfu, opieka prof. Stanisława Kulczyńskiego). 1 marca 1955 rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Botaniki Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. 1 stycznia 1965 został adiunktem. 28 czerwca 1965 uzyskał tytuł doktora (praca: Powstanie i rozwój korka u odmiany korkowej wiązu pospolitego "Ulmus campestris" var. suberosa, promotor: doc. Marian Nowiński). Od 1974 do 1 października 1989 (emerytura) był starszym wykładowcą. Pracował jeszcze przez rok na pół etatu, a potem jako wolontariuszMaria Morozowska, Paweł Urbański, Henryk Szulc (1928-2012), w: Wieści Akademickie, nr 9-10/2012, wyd.