Większość zasad przewodnich Konstytucji znanych jest współczesnym demokracjom. W samorządzie terytorialnym Hiszpanii dominuje prawo publiczne, a formą decentralizacji jest federalizm kooperacyjny. Relacje państwo-społeczeństwo są ograniczone. Forma polityczna organizacji jest ograniczona federalizmem. Podstawą stylu polityki jest prawny korporacjonizm. Rozwiązaniem problemów państwa, czyli połączenie tendencji zjednoczonych z poszanowaniem różnorodności poszczególnych regionów było utworzenie nowego ustroju i organizacja administracji państwa hiszpańskiego. Próby łączenia w różnorodności zaczęły się w 1931 roku. Konstytucja z 27 grudnia 1978 roku określa Hiszpanię jako monarchię parlamentarną o strukturze regionalnej. Żaden z regionów nie może zajmować względem innych uprzywilejowanej pozycji i korzystać z odmiennych przywilejów natury społecznej i ekonomicznej. Struktury państwowe stały na straży przestrzegania tego postanowienia.