Bronisław Longchamps de Bérier (ur. 31 sierpnia 1852 we Lwowie, zm. 21 października 1914 tamże) – generał lekarz sztabowy cesarskiej i królewskiej Armii.
Życiorys Był synem Bogusława lekarza medycyny i powstańca z 1831, bratem Franciszka. Studiował medycynę na uniwersytetach w Würzburgu, Pradze i w Wiedniu. Służbę wojskową rozpoczął jak ochotnik jednoroczny 1 października 1876 w stopniu elewa służby lekarskiej w Szpitalu Garnizonowym nr 1 w Wiedniu a następnie w Szpitalu Garnizonowym nr 14 we Lwowie. Jako oficer rezerwy służył w latach 1878–1882 w 3 pułku taborów. 1 marca 1884 uzyskał status lekarza służby czynnej i rozpoczął 2 letnią pracę w Szpitalu Garnizonowym nr 14 we Lwowie, był tam kierownikiem oddziału chirurgicznego. We wrześniu 1886 został przeniesiony do Szpitala Garnizonowego Nr 25 w Sarajewie. Przez 2 lata był członkiem komisji poborowych na terenie Bośni. W 1888 przeszedł do 95 Pułk Piechoty wracając do Lwowa. W 1889 został mianowany lekarzem pułkowym 1. klasy. W latach 1892–1899 pracował w stacjonującym również we Lwowie 24 Pułku Piechoty. 1 maja 1899 awansował na stanowisko lekarza sztabowego, powrócił do Szpitala Garnizonowego Nr 14 gdzie w 1902 awansował na starszego lekarza sztabowego 2. klasy zostając zastępcą komendanta szpitala i kierownikiem administracji.