Maria Helena Miączyńska z domu Strzelecka (ur. 5 kwietnia 1870 w Wieliczce, zm. 1 stycznia 1942 Data śmierci na podstawie klepsydry ze zbiorów Biblioteki Jagiellońskiej) – polska śpiewaczka (sopran dramatyczny), ceniona nauczycielka śpiewu.
Życie rodzinne Urodziła się 5 kwietnia 1870 w Wieliczce jako córka Stanisława Okszy-Strzeleckiego, starszego radcy górniczego (ur. 29 sierpnia 1833 w Bochni) oraz Marii Heleny z Żuk-Skarszewskich (ur. 6 września 1839 w Siedlcach). Około 1902 wyszła za mąż za hr. Władysława Miączyńskiego, po roku owdowiała. Była ciotką aktora i reżysera Czesława Strzeleckiego-Krugera (ur. 11.09.1897 Zagórz Stary k. Sanoka).
Kariera artystyczna w Małopolsce Odbywała naukę śpiewu we Lwowie u Adeliny Paschalis-Souvester, ukończyła wiedeńską szkołę u Pauliny Lucca, kolejno kształciła się u najlepszych mistrzów w Mediolanie, u Ricci-Sabatelli. Występowała w operze Rossiniego w Wenecji jako primadonna m.in. w „Tosce”, „Damie Pikowej”„Goniec Wielkopolski” R. 47. nr 52, z 26.02.1924, w dziale: Kronika Józef Reiss, Almanach muzyczny Krakowa 1780–1914, Nakładem Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, 1939. Reiss pisze: „18.05.1906 Helena Miączyńska Strzelecka, Primadonna opery weneckiej”, s. 137..