Jedyną możliwością zmierzenia funkcji użyteczności jest obserwacja zachowania w okresie objętym badaniem.
Z uwagi na brak możliwości zmierzenia użyteczności przejawiającej się w preferencjach poszczególnych ludzi, użyteczność mierzy się poprzez miarę pieniężną, a więc poprzez drugą wartość zasady maksymalizacji, jaką jest dochód.
Dochód polega na przyjęciu obiektywnego spojrzenia na użyteczność, dając tym samym możliwość porównywania użyteczności preferowanej przez ludzi, badanej przez pryzmat miary pieniężnej. Takie ujęcie dochodu przyjął m.in. Richard Posner.
Według Posnera do osiągnięcia maksymalizacji dochodzi w wyniku chęci zapłaty najwyższej ceny.
Zasada maksymalizacji w prawie Osiągnięcie użyteczności dążące do maksymalizacji występuje również w prawie. W przypadku wprowadzenia zmian legislacyjnych może wystąpić wzrost lub spadek faktycznego wykorzystywania określonych reguł prawnych.
Zasadę maksymalizacji można zaobserwować w przypadku konsumenta, który podejmuje na rynku takie decyzje, aby osiągnąć maksymalną satysfakcję.