Stanisław Kukla (ur. 9 listopada 1892 w Sarzynie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Wawrzyńca i Marii z Dudków. W 1913 złożył maturę w c. k. II Gimnazjum w Rzeszowie. Od 1915 w armii austriackiej. Skończył szkołę oficerską w Bösiaga (Węgry). Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był c. k. Pułk Piechoty Nr 90
Od 1919 roku w Wojsku Polskim, w Ochotniczym Baonie Ziemi Łańcuckiej, z którym został wcielony do 37 pułku piechoty. W szeregach tego pułku walczył na wojnie z bolszewikami.
Został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:W okresie międzywojennym w 1922 awansował na kapitana i do 1927 roku służył w 37 pp. Od 1927 roku w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do 18 pułku piechoty w Skierniewicach na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku.