Wszystkie okręty typu Marcílio Dias zbudowane zostały w stoczni , położonej na wyspie Ilha das Cobras w Rio de Janeiro. Stępki okrętów położono w maju 1937 roku, a zwodowane zostały w latach 1940–1941. Niszczyciele oddano do służby z przestarzałym uzbrojeniem pochodzącym z wycofanych ze służby okrętów, po czym w USA otrzymały właściwe uzbrojenie produkcji amerykańskiej. Nazwa typu pochodzi od pierwszej zwodowanej jednostki - „Marcílio Dias”, nazwanej na cześć brazylijskiego bohatera narodowego z okresu wojny paragwajskiej.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Mariz e Barros” (M-1) Ilha das Cobras 8 maja 1937 28 grudnia 1940 29 listopada 1943 „Marcílio Dias” (M-2) 20 lipca 1940 „Greenhalgh” (M-3) 8 lipca 1941
Dane taktyczno-techniczne Okręty były dużymi niszczycielami, z typowym dla tej klasy okrętów uzbrojeniem i wyposażeniem. Długość całkowita wynosiła 108,8 metra (103,9 m między pionami), szerokość 10,6 metra i zanurzenie 3 metry (maksymalne 3,66 m). Wyporność standardowa wynosiła 1500 ton, a pełna 2200 ton. Okręty napędzane były przez dwie turbiny parowe General Electric z przekładniami redukcyjnymi o łącznej mocy 42 800 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczały cztery wysokociśnieniowe kotły wodnorurkowe Babcock & Wilcox. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 36,5 węzła.