25 sierpnia 1944 roku wysłał ultimatum generałowi von Choltitzowi, dowódcy niemieckiego garnizonu w Paryżu. We wrześniu 1944 awansowany do stopnia generała brygady. Skonfliktowany z generałem Leclerkiem opuścił 2 Dywizję Pancerną i utworzył z członków ruchu oporu 10 Dywizję Piechoty, którą dowodził.
Po wojnie W marcu 1946 roku awansowany do rangi generała dywizjisite de l'Ordre de la Libération. Mianowany przedstawicielem Francji Wojskowego Komitetu Sztabowego Rady Bezpieczeństwa ONZ, lecz ustąpił ze stanowiska a 4 lata później wystąpił z wojska. Po zakończeniu kariery wojskowej, Billotte rozpoczął działalność polityczną i związał się z gaullizmem. Sprawował mandat posła do Zgromadzenia Narodowego z departamentu Côte-d’Or w latach 1951–1956 oraz w latach 1962–1978. 6 października 1955 roku objął stanowisko ministra obrony narodowej, które piastował do 1 lutego 1956. Był również merem Créteil w latach 1965–1977.
Zmarł 29 czerwca 1992 roku w wieku 86 lat w szpitalu Ambroise-Paré w Boulogne-Billancourt.