Stanisław Romanowski (ur. 21 kwietnia 1922 w Racławicach, zm. 7 września 2004Wyszukiwarka grobów w Zielonej Górze) – polski inżynier rolnictwa, poseł na Sejm PRL II, III, IV i V kadencji.
Życiorys Syn Pawła. Początkowo działał w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. W 1940 wywieziono go jako robotnika rolnego na roboty przymusowe do Niemiec. W 1944 skazano go na sześć miesięcy więzienia po nieudanej ucieczce do okupowanej Polski. Po II wojnie światowej był sołtysem, a potem wójtem we wsi Luboszyce; ponadto przewodniczącym gospodarstwa zespołowego. Zasiadał też w Wojewódzkiej Radzie Narodowej we Wrocławiu. W Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym pełnił funkcje: prezesa Powiatowego Komitetu w Górze Śląskiej, sekretarza PK w Dzierżoniowie, sekretarza Wojewódzkiego Komitetu w Olsztynie, prezesa WK w Zielonej Górze, a także członka Głównej Komisji Kontroli oraz Naczelnego Komitetu. Zwolennik ścisłej zależności ZSL od Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejDaniel Koteluk, Konflikt o namiastkę władzy w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym w województwie zielonogórskim w 1959 roku, „Studia Zachodnie”, 2015. W 1969 ukończył studia w Wyższej Szkole Rolniczej we Wrocławiu.