Tabu – powieść Jacka Bocheńskiego pisana w latach 1963–1964 i wydana po raz pierwszy w 1965 roku nakładem wydawnictwa Czytelnik. Jest to książka psychologiczna poruszająca problematykę odwiecznego tabu, które nakłada na ludzi pewne wzory zachowań; odbieganie od normy staje się przyczyną klęski.
Opis treści Na treść powieści składają się trzy opowiadania: wyznania trzech kobiet, Hiszpanek, które łączy posiadanie wspólnego imienia – Dolores. Każda z tych Dolores poznała mężczyznę o imieniu Diego, w którym się zakochała i przez którego została porzucona; tabu stanęło na przeszkodzie miłości. Poznajemy więc zbiegłą zakonnicę, porzuconą przez wędrownego poetę, zeznającą przed trybunałem Świętej Inkwizycji w średniowiecznej Hiszpanii, a także aktorkę porzuconą przez uchodźcę, malarza-komunistę, składającą zeznania przed prefektem policji francuskiej w czasie wojny domowej w Hiszpanii i wreszcie zwierzającą się lekarzowi psychiatrze modystkę porzuconą przez jubilera, kobietę żyjącą w bliżej nieokreślonej teraźniejszości. Każdy z porzucających mężczyzn nieco inaczej odbiera rolę tabu w swoim życiu, ale za każdym razem tabu góruje nad człowiekiem i zwycięża.