skład pożywienia zmieniał się sezonowo. Nektar zbierały z kwiatów M. polymorpha i lobelii. Głos miał być wyróżniający się, podobny do głosu hawajek zielonych (Chlorodrepanis virens), ale głośniejszy i głębszy. Pieśń miała brzmieć jak krótki, żwawy tryl, przypominający pieśń hawajki pełzaczowatej (Hemignathus wilsoni) i zielonej, ale dająca się odróżnić.

Lęgi Jedynych informacji o rozrodzie dostarczył Perkins. W Fauna hawaiiensis zawarł opis gniazda:

Status thumb|left|Spreparowana samica; Bishop Museum, Honolulu IUCN uznaje hawajkę cienkodziobą za gatunek wymarły (EX, Extinct). Moment rozpoczęcia i przebieg wymierania są słabo udokumentowane, ponieważ niewiele jest obserwacji z początku XX wieku. W latach 90. XIX wieku były to ptaki pospolite na wyspie; wszyscy ornitolodzy XIX wieku z wyjątkiem Wilsona opisywali je jako pospolite. Henshaw (1902) zauważył, że ich liczebność miejscami zaczęła spadać. Zdaniem autora, głęboko w lasach Olaa panowały dobre warunki do życia dla hawajek cienkodziobych, jednak były one tam rzadkie. Wysnuł więc przypuszczenie, że są rzadkie na całej wyspie. Munro w 1936 i 1937 nie zaobserwował żadnych hawajek cienkodziobych. Trzy ostatnie osobniki (według innego źródła dwa) odłowili Chester E. Blacow i L.E. Miller w ʻUmikoa (315 m n.p.m.;