Stanisław Łączkowski (ur. 2 stycznia 1897 w Żakowicach, zm. 23–24 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ludwika i Wandy z domu Gieblitz urodzony 2 stycznia 1897 w Żakowicach, w ówczesnym powiecie nieszawskim guberni warszawskiej. W 1909 wraz z rodzicami wyemigrował do USA. Ukończył szkołę powszechną oraz średnią w Filadelfii (1915). W mieście tym został członkiem „Sokoła”, gdzie sprawował funkcję podnaczelnika gniazda nr 13. Z ramienia tej organizacji w 1917 został wysłany do polonijnej szkoły podchorążych w Cambridge Springs w Pensylwanii, a po jej ukończeniu uczęszczał do szkoły oficerskiej przy armii kanadyjskiej w Camp Border w Kanadzie. W październiku 1917 przydzielono go do 1 baonu ochotników z Ameryki do Armii Polskiej we Francji, gdzie służył latach 1918–1919, pod dowództwem gen. Józefa Hallera (7 kompania 2 baonu 1 pułku strzelców). 1 stycznia 1918 mianowany na stopień podporucznika z dniem 7 października 1917, a 11 stycznia 1919 awansowany na stopień porucznika. Walczył z Niemcami na terenie Szampanii, gdzie 15 lipca 1918 został ranny w nogi, a po wyzdrowieniu powrócił na front w Wogezach. Po powrocie do kraju z armią gen.