Paweł Łuczak vel Łuczak-Łuczuk (ur. 11 stycznia 1892 w Łucku, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Piotra i Emilii z Rusaków, urodzony 11 stycznia 1892 w Łucku, ówczesnym mieście powiatowym guberni wołyńskiej. Absolwent gimnazjum w Łucku. W 1913 ukończył Szkołę Żeglugi Rzecznej w Kijowie i został zastępcą kapitana statku na Dnieprze.
1 grudnia 1914 powołany do armii rosyjskiej. 1 maja 1915, po ukończeniu Odeskiej Szkoły Wojskowej, został mianowany chorążym ze starszeństwem z 1 kwietnia 1915 i wcielony do 44 zapasowego batalionu piechoty w Chersoniu na stanowisko młodszego oficera. Jesienią 1915 został wysłany na front południowo-zachodni, gdzie dowodził kompanią 497 bieleckiego pułku piechoty. Awansował na podporucznika. 3 czerwca 1916 pod wsią Babje na Wołyniu ranny, dostał się do austriackiej niewoli. Jesienią 1918 wrócił z niewoli do Kijowa, gdzie zachorował na grypę. Po trzech tygodniach przyjechał do Łucka, gdzie kontynuował leczenie z powodu powikłań grypy.