Directorium Inquisitorum – ukończony ok. 1376 podręcznik dla inkwizytorów autorstwa katalońskiego teologa i inkwizytora Nicolasa Eymerica.
Treść Directorium Inquisitorum składa się z trzech części: De fide catholica – obszerny wykład wiary katolickiej; De haeretica pravitata – część zawierająca najważniejsze dekrety papieskie dotyczące herezji oraz inkwizycji, zamieszczone w papieskich kodyfikacjach (Decretales Grzegorza IX, Liber Sextus Bonifacego VIII oraz Clementinae Klemensa V); Practica officii inquisitionis – część stanowiąca obszerny wykład procedury inkwizycyjnej.
Szczegółowe poglądy autora Podręcznik Eymerica jest często przytaczany jako jeden z pierwszych obszerniej zajmujących się tematyką czarów. Przy pisaniu tej księgi Eymeric używał wielu grymuarów, które uprzednio skonfiskował oskarżonym o czary. Opisywał on różne zakazane praktyki magiczne, między innymi: chrzest obrazów, okadzanie głowy nieboszczyków, sypanie soli w ogień, palenie zwłok zwierząt i ptaków, przyzywanie duchów, inwokowanie niezrozumiałych imion oraz mieszanie imion aniołów i demonów. Uważał czary związane z demonami za herezję i podzielił je na dwie kategorie: dulia i latria. Dulia czyli „fałszywa cześć” wiązała się z wzywaniem imion diabłów w litanii w celu wyjednania ich wstawiennictwa przed Bogiem.