Twierdził, że zakaz ten odnosi się do pojedynczego oskarżenia i wobec tego dla każdej herezji można stosować osobną sesję tortur.
Rozpowszechnienie dzieła Directorium Inquisitorum był bez wątpienia najpopularniejszym podręcznikiem dla inkwizytorów od XV do XVII wieku. Dzieło to zachowane jest w 25 rękopisach rozproszonych po niemal całej Europie. Z oczywistych względów służyło ono najpierw głównie inkwizytorom w Aragonii, jednak już w pierwszej połowie XV wieku poświadczone jest wykorzystywanie tego podręcznika także przez inkwizytorów w tak odległych od Aragonii krajach jak NiemcyAlexander Patschovsky: Zeugnisse des Inquisitors Hinrich Schoenvelt in einer Nicolaus Eymericus-Handschrift, w: Vera Lex Historiae. Studien zu mittelalterlichen Quellen. Festschrift für Dietrich Kurze zu seinem 65. Geburtstag am 1. Januar 1993, red. Stuart Jenks, Jürgen Sarnowsky i Marie-Luise Laudage, Kolonia-Wiedeń-Weimar 1993, s. 247-275. i Polska. Mniej popularny był początkowo we Włoszech, gdzie brak jest śladów jego znajomości przed ok. 1520, co mogło być spowodowane tym, że włoscy inkwizytorzy mieli pod dostatkiem własnych podręczników, takich jak np. anonimowe dzieło De officio inquisitionis (ok.