Przytacza on przykład wyborów prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2016 r. i wyborów prezydenckich we Francji w 2017 r., w których zwolennikom Berniego Sandersa i Jean-Luca Mélenchona zarzucano, że rzekomo woleli lub głosowali na Donalda Trumpa i Marine Le Pen. W tym sensie argumentuje on, że teoria podkowy jest wykorzystywana do angażowania się w lub reductio ad Hitlerum, co pozwala im „zdyskredytować lewicę, jednocześnie wypierając się własnego współudziału ze skrajną prawicą.” Choat mówi, że „porównywanie Stalina do współczesnych lewicowców, takich jak Mélenchon czy Corbyn, jest oczywistym absurdem” i konkluduje: „Jeśli liberałowie naprawdę chcą zrozumieć i stawić czoła wzrostowi skrajnej prawicy, to, zamiast oczerniać lewicę, powinni raczej zastanowić się nad własnymi błędami”.
Podczas gdy formalna akademicka lub dziennikarska analiza teorii podkowy jest dość nowa, krytyka jej poprzedników jest długotrwała, a częstą podstawą krytyki była tendencja komentatorów do grupowania różnych przeciwstawnych ruchów.