Podczas powstania listopadowego walczył między innymi pod Wawrem (omal nie został zabity; przed śmiercią uratował go porucznik Wodnicki) czy Ostrołęką (odznaczył się przy rozbiórce mostu na Narwi pod ogniem rosyjskiej artylerii). 26 maja 1831 roku został tymczasowym kwatermistrzem generalnym wojska czynnego. Był bliskim współpracownikiem generała Ignacego Prądzyńskiego. 19 sierpnia 1831 roku został awansowany na pułkownika. 5 października 1831 roku wraz z główną armią pod dowództwem generała Macieja Rybińskiego został internowany na terytorium Prus (internowany w Elblągu). Nie udał się na emigrację. Powrócił do kraju (9 lutego 1832 roku).
W Warszawie stawił się przed Komisją Rządową Wojny. Ponownie złożył carowi przysięgę. Zamieszkał w pałacu w Celejowie koło Puław. Wstąpił do służby cywilnej jako inżynier. Od 1840 roku inspektor komunikacji lądowej, od 1847 roku członek ogólnego zarządu komunikacji. W 1857 roku odbył podróż do Włoch, Francji i Wielkiej Brytanii. W 1860 roku przeszedł na emeryturę. Zbierał mapy. Interesował się archeologią. Kolekcjonował dokumenty dotyczące powstania listopadowego.