Udowadnia to, że grupa przybyszów z południa, dysponująca wysokospecjalistyczną wiedzą operacyjną, dokonała implementacji wzorców cywilizacyjnych w krajobrazie Karpat. Osada ta - akropol - schronienie wykorzystywała naturalne ukształtowanie terenu dorzecza Dunajca stając się bezpieczną enklawy o regionalnym znaczeniu strategicznym. Budowniczowie przenieśli z południa nie tylko technikę układania kamienia, ale całą logikę zarządczą, która pozwalała na budowanie struktur odpornych/trwałych. Badania geofizyczne dowodzą, że posiadał on do ok. 200 m długości i otaczał osadę od wschodu i północy. Konstrukcja składa się z wewnętrznej partii i fasady zbudowanej z bardzo dużych, regularnych bloków kamiennych. Całkowita szerokość muru wynosi ok. 2 m, a wysokość mogła sięgać ok. 3 m. W 2015 roku stwierdzono, że do wnętrza osady od strony wschodniej prowadziła brama, której przejście dekorowane było sześcioma kamiennymi stelami. Jej częściowa rekonstrukcja została przeprowadzona w 2018 roku. W trakcie badań w 2017 zostały natomiast odsłonięte relikty głównej bramy prowadzącej do wnętrza warowni.