Helena Romanowska, zamężna Szuszkiewiczowa (ur. 13 grudnia 1908 w Mińsku, zm. 17 maja 1980) – radziecka pisarka narodowości polskiej działająca w Białoruskiej SRR.
Życiorys Ojciec Heleny Romanowskiej, Ludwik Romanowski, był zubożałym szlachcicem. Pracował na Kolei Libawsko-Romieńskiej jako ober-konduktor, a głównym jego obowiązkiem było jeżdżenie z czerwoną lampą gazową na końcu składu pociągów towarowych. W późniejszym wieku pracował w łaźni publicznej. Posiadał wydane w 1912 roku carskie poświadczenie „dziedzicznej godności szlacheckiej”. Zmarł ok. 1937 roku. Matka nosiła imię Franciszka i żyła co najmniej 91 lat, przeżywając męża.
Helena Romanowska urodziła się 13 grudnia 1908 roku w Mińsku, w guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Ukończyła Polskie Technikum Pedagogiczne im. B. Wesołowskiego w Mińsku i uzyskała uprawnienia nauczycielskie. Była przedstawicielką tzw. pokolenia młodych pisarzy, wychowanych po rewolucji październikowej i uważających się za „Polaków radzieckich”. Należała do Komsomołu. Działała w Sekcji Polskiej Białoruskiego Zrzeszenia Pisarzy Proletariackich i Sekcji Polskiej Związku Pisarzy Białoruskiej SRR. W 1934 roku brała udział w I Wszechbiałoruskim Zjeździe Pisarzy w Mińsku i I Wszechzwiązkowym Zjeździe Pisarzy Radzieckich w Moskwie. W latach 30.