W latach 1875–1877 był słuchaczem Szkoły Wojennej w Wiedniu. Studia ukończył z wynikiem dobrym, otrzymał tytuł „oficer przydzielony do Sztabu Generalnego” i został skierowany do 9 Brygady Piechoty w Ołomuńcu na stanowisko oficera sztabu. 1 maja 1879 został mianowany na stopień kapitana i przydzielony do 2 Brygady Górskiej w Trebinje na stanowisko oficera sztabu. W 1881 został przydzielony do Komendy 18 Dywizji Piechoty w Mostarze. W czasie studiów w Szkole Wojennej oraz służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 80. W 1882 wziął udział w stłumieniu powstania w Hercegowinie. W tym samym roku otrzymał tytuł „oficera Sztabu Generalnego” i został przeniesiony do Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1884 został przydzielony do Komendy 7 Korpusu w Timișoarze, a w 1886 przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 9 we Lwowie. Tutaj pozostał do 1891, kiedy to otrzymał awans na stopień majora i kolejne przeniesienie do 95 pułku piechoty w Stanisławowie. W 1894 otrzymał przeniesienie do Krakowa, awansując 1 listopada na stopień podpułkownika służył w 13 pułku piechoty jako oficer sztabowy do specjalnych poruczeń. 1 maja 1900 awansował do stopnia pułkownika w stan spoczynku przeszedł w 1903.