Był członkiem wydziału Towarzystwa Ogrodniczo-Pszczelniczego w Sanoku, kierownikiem sanockiej szkółki, ponadto był autorem pomysłu, przedstawionego przez posła Tadeusza Wrześniowskiego jako wniosek 17 stycznia 1912 w trakcie IX kadencji Sejmu Krajowego Galicji, ażeby drogi krajowe, gminne i rządowe obowiązkowo obsadzać drzewami owocowymi względnie użytecznymi. Działał w Towarzystwie Upiększania Miasta Sanoka, w 1912 wybrany wydziałowym. Pod koniec 1912 został wybrany zastępcą członka wydziału „Towarzystwa Bursy”, sprawującego pieczę nad Bursą Jubileuszową im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej od 1 września 1914 wraz z bliskimi przebywał w Wiedniu. Tam służył w oddziale Samarytanina Polskiego w Wiedniu. Następnie jako c. k. profesor odbywał służbę wojskową w szeregach c. i k. armii do 3 listopada 1915 (zajmował się szkoleniem inwalidów wojennych w sadownictwie), po czym nadal nauczał w sanockim gimnazjum. W kwietniu 1918 wykładał na nauczycielskim kursie sadownictwa w Sanoku.