Gani niesprawiedliwość ludu oburzającego się na mówców, którzy zdrowe i pożyteczne rady podają, gdy zalecane przez nich środki wymagają pracy i wyrzeczenia się osobistej korzyści, i żąda dostarczenia pieniędzy na wyprawę (17—20). Według Demostenesa prawy obywatel wyżej ceni korzyść polis, niż chwilową aprobatę uzyskaną czczym przymilaniem się ludowi. Porównuje mówców dawnych i dzisiejszych (21–22), ich usposobieniem, życie prywatne i publiczne obywateli (23–24). Dawniej w położeniach trudnych i niebezpiecznych Ateńczycy przewodzili wszystkim Hellenom (25–27), dziś z własnej winy wśród sprzyjających okoliczności wszystko stracili i sami sobie w Filipie stworzyli przemożnego nieprzyjaciela (28—30). Pyta o przyczynę i odnajduje ją w tym, że lud wypuścił z rąk swoich władzę w polis i za marne datki na igrzyska zdał się na łaskę przywódców, będąc panem zniżył się do poziomu sługi, tracąc poczucie swej godności i sławy narodowej (31–32). Jeżeli pieniądze skarbowe tak będą trwonione jak dotąd, Demostenes nie widzi ratunku. Tylko stanowcze zerwanie z tym zakorzenionym złem może zapewnić polis lepszą przyszłość. Mówca wykazuje, że drobne świadczenia otrzymywane przez obywateli dają każdemu z osobna niewiele korzyści, za to prowadzą do zguby polis (33).