Zaangażował się w organizację Drużyn Bartoszowych, w 1911 został mianowany przez Radę Naczelną DB członkiem Komitetu Mężów Zaufania (w zamierzeniu gremium powołanego do pracy organizacyjnej na rzecz DB na ziemi sanockiej, w tym zakładania nowych drużyn), następnie jej przewodniczącym, a po zniesieniu rady mężów zaufania 7 lipca 1912 został powołany na funkcję komisarza Sanockiej Chorągwi Drużyn Bartoszowych, zastępując na tym stanowisku pierwszego naczelnika sanockiej DB, Tadeusza Wolfenburga, po czym pełnił funkcję komisarza Chorągwi Sanockiej DB, w tym kierownika i organizatora okolicznych drużyn, do 31 lipca 1914, tj. rozpoczęcia I wojny światowejAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 476-477. (w tym czasie powstała także żeńska chorągiew DB w Sanoku, skupiająca żony i córki sanockich działaczy niepodległościowych oraz uczennice szkolne, na czele której stała jego żona, nauczycielka, Bronisława Tustanowska, a członkinią była ich córka Irena TustanowskaAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 478.).