Ptaki gniazdowały na ziemi w zaciemnionych miejscach. Docherty nie miał okazji usłyszeć ich głosu. Jeden ptak obserwowany w niewoli miał podczas spoczynku trzymać głowę wciągniętą, spoczywającą między skrzydłami, zaś zaalarmowany lub podekscytowany wyciągał się w górę. Zaniepokojony obecnością kota miał z siebie wydobyć osobliwe pstrykające zawołanie. W innych sytuacjach zdenerwowania odzywał się głosem podobnym do głosu zimorodków, ale nie tak głośnym.
Status IUCN uznaje bączka nowozelandzkiego za gatunek wymarły (EX, Extinct). Pierwszy okaz pozyskano w 1836 w Taurandze; mógł być to zabłąkany ptak. W marcu 1868 dwa okazy odłowiono w okolicy rzeki Kanieri w Westland. Holotyp pochodził sprzed 9 sierpnia 1870. Przyczyny wymarcia nie są znane. Większość wymarłych nowozelandzkich ptaków padła ofiarą wprowadzonych drapieżników i nadmiernego odłowu. Buller obserwował jednego osobnika w niewoli w maju 1871, miał być stosunkowo oswojony.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Kategoria:Czaplowate Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Wymarłe ptaki Oceanii Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Wymarłe pelikanowe Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1871 roku