Aktywny członek Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, prezes jego Sekcji Turystycznej. Twierdził, że taternictwo polskie musi wyjść z Tatr w góry wyższe i trudniejsze. Dokonał prawie stu pierwszych przejść, m.in. wschodnią ścianą Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego. Udało mu się wejść na szczyty uważane podówczas za bardzo trudne do zdobycia. W 1911 dokonał pierwszego wejścia od strony zachodniej na Zamarłą Turnię (wraz z nim Janusz Chmielowski i Zdzisław Kleszczyński). Był na prawie wszystkich ważniejszych szczytach i turniach tatrzańskich, zdobywanych niekiedy najtrudniejszymi drogami. Wspinał się także w Alpach. Uprawiał narciarstwo wysokogórskie.
W latach 1913–1928 redagował „Taternika”, organ polskiego środowiska wspinaczkowego. Ogłosił prawie 200 prac, artykułów oraz opisów z dziedziny taternictwa, alpinizmu, turystyki górskiej, narciarstwa, ochrony przyrody i innych spraw dotyczących Tatr. Był współautorem (wraz z Januszem Chmielowskim) przełomowego, czterotomowego przewodnika wspinaczkowego Tatry Wysokie (1925).
Zginął w 38. roku życia w trakcie próby powtórzenia drogi Stanisławskiego na zachodniej ścianie Kościelca. Sizalowa lina pękła i nie powstrzymała upadku do podstawy komina, zwanego obecnie Kominem Świerza. Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. M4-A-1)śp.