Franciszek Benedykt Roliński (ur. ok. 1597 w Pabianicach, zm. 14 lipca 1674 w Krakowie) – polski lekarz, profesor i rektor Akademii Krakowskiej, burmistrz Krakowa.
Urodzony w Pabianicach. W księgach kościoła św. Mateusza zapisany jako Franciscus Rolinius. Był synem Jana herbu Poraj. W 1612 rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, w 1620 został bakałarzem, w 1622 magistrem sztuk wyzwolonych. W latach 1622-1627 prowadził zajęcia na uczelni krakowskiej; w 1627 uzyskał królewskie stypendium dzięki któremu uzupełniał studia w Padwie, gdzie uzyskał dyplom doktora medycyny i doktora praw. We Włoszech zyskał uznanie jako lekarz, otrzymał podobno propozycję objęcia posady lekarza u posła Rzeczypospolitej Weneckiej w Konstantynopolu. Zdecydował się jednak na powrót do Krakowa, gdzie na początku lat 30. poślubił Elżbietę z Łojów. W 1641 i rozwinął szeroką praktykę lekarską. Był m.in. lekarzem wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego.
Od 1642 prowadził wykłady w Akademii Krakowskiej, obejmując katedrę medycyny po Krzysztofie Naymanowicu. Od 1644 do końca życia zasiadał w radzie miejskiej, kilkakrotnie pełnił funkcję burmistrza;