W 1882 zmieniono szeroki rozstaw torów do normalnego. W 1890 kolej została przejęta przez Great Western Railway, która, w miarę intensyfikacji ruchu wakacyjnego, rozbudowała i wydłużyła perony. Ostatnie poważne prace rozwojowe wykonano w latach 30. XX wieku, tworząc miejsca pracy podczas fali bezrobocia towarzyszącego wielkiemu kryzysowi. W 1948 linię znacjonalizowano i linia traciła na znaczeniu, przegrywając konkurencję z przedsiębiorstwami autobusowymi i samochodami. Niemniej to na lata 50. przypadł szczyt przewozów; w 1957 z kolei skorzystało 185 tys. pasażerów. Malał także ruch towarowy pomimo transportów surowców do papierni w Watchet. Nie pomogło też wybudowanie w Minehead wakacyjnego centrum rozrywki Butlin’s; linia znalazła się na liście do usunięcia w procesie restrukturyzacji kolei brytyjskiej znanym jako Beeching Axe. Linię zamknięto w styczniu 1971.
Przedłużanie procesu zamknięcia spowodowało zainteresowanie otwarciem linii jako przedsiębiorstwa prywatnego. Negocjacje trwały 5 lat, jednak na Wielkanoc 1976 otwarto odcinek między Minehead a Blue Anchor. Do 1979 uruchomiono kolej na odcinku od Minehead do Bishops Lydeard, wsi oddalonej o 4 km od stolicy hrabstwa Taunton.