Daniel Krupa z IGN nazwał grę „pięknym, przerażającym doświadczeniem”, zaś Philippa Warr z PC Gamer zauważyła, że tytuł lepiej sprawdziłby się jako „animowana komiksowa przygoda”, ponieważ jej zdaniem narracja i elementy interaktywne kolidowały, pozostawiając graczy z poczuciem oderwania.
Fabuła gry została oceniona pozytywnie. Chris Carter z Destructoida nazwał historię spójną i chwalił jej motywy przyjaźni oraz rodziny. Wyróżnił również wzruszający początek, określając go jako „emocjonalnie łamiący serce”. Christian Donlan z Eurogamera uważał, że opowieść cierpi na niespójności tonalne, choć zauważył, że gra działa najlepiej, gdy pozostaje na „intymnym poziomie”, podając jako przykład scenę ucieczki z obozu jenieckiego. Petit chwaliła połączenie „wspaniałych” sekwencji muzycznych i segmentów wojennych, które jej zdaniem urozmaiciło ton i sprawiło, że sceny oparte na destrukcji wywarły na niej największe wrażenie. Juba nie przepadał za oszczędną narracją, ponieważ brak dialogów między postaciami utrudniał opowiedzenie wyrafinowanej historii. Krupa nie zgodził się z tą opinią, twierdząc, że mimo dziwacznie niezrozumiałych dźwięków przekaz gry został skutecznie oddany graczom. Riendeau zauważyła, że emocjonalnie związała się z bohaterami i że obserwowanie ich w niebezpiecznych sytuacjach wojennych budowało napięcie oraz poczucie pilności u graczy.