W kolejnych dwóch rundach na Silverstone pechowo zakończył się dla niego sprint w pierwszej z nich – gdy doszło do pojawienia się na torze samochodu bezpieczeństwa w trakcie usuwania bolidu Ilotta obydwaj kierowcy Premy Racing, Schumacher i Szwarcman zjechali na podwójny pit stop, ale mechanicy nie byli na to przygotowani. Spowodowało to zakończenie przez Schumachera wyścigu na 14. miejscu. Drugi weekend na brytyjskim torze Mick zakończył drugim miejscem w sprincie, za Japończykiem Yukim Tsunodą, choć podczas wyścigu doszło do jego kolizji z zespołowym kolegą Szwarcmanem. Po wyścigu sędziowie przeanalizowali zdarzenie, ale uznali je za „incydent wyścigowy” bez konsekwencji dla Schumachera. Sukcesem zakończył się dla niego również sprint szóstej rundy mistrzostw w Barcelonie, kiedy to zajął trzecią pozycję za Drugovichem i Ghiotto. Rezultaty Micka utrzymały się na poziomie podium przez kolejne dwie rundy mistrzostw, przez co stawał na podium pięć razy z rzędu. W belgijskich wyścigach zajął kolejno trzecie i drugie miejsce, zaś w wyścigu głównym na Monzy wyprzedził aż pięciu rywali już na pierwszym zakręcie i wywalczył drugie w karierze zwycięstwo w Formule 2 oraz na tym etapie rywalizacji tracił do Ilotta i Szwarcmana zaledwie trzy punkty w klasyfikacji generalnej. W niedzielnej rywalizacji zajął trzecie miejsce.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mick Schumacher · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.