W 1971 roku Stanisław Kaczor uzyskał doktorat na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1978 habilitację. W roku 1983 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1989 zwyczajnym. Pracował w Instytucie Kształcenia Zawodowego (w tym w latach 1984–1990 na stanowisku dyrektora). Od 1984 roku był redaktorem naczelnym „Pedagogiki Pracy”. W latach 1987–1989 był członkiem Komitetu Ekspertów do Spraw Edukacji Narodowej.

W 2007 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Nauk Pedagogicznych Ukrainy w Kijowie.

Zajmował się problemami oświaty dorosłych, wychowywania młodzieży w szkołach zawodowych, a także badaniami porównawczymi nad szkolnictwem zawodowym.

Główne prace Prace naukowe: 1975: „Teksty samiprogramowane w studiach dla pracujących” 1977: „Modernizacja kształcenia zawodowego” (red.) 1978: „Samokształcenie nauczycieli studiujących” 1981: „Nauczyciel w kształceniu pozaszkolnym dorosłych” 1982: „Kształcenie zawodowe w wybranych krajach socjalistycznych” 1985: „Prace dydaktyczno-wychowawcze nauczyciela w pozaszkolnym kształceniu dorosłych” 1987: „Wychowanie w szkole zawodowej” (współautor) 1993: „Kształcenie i doskonalenie zawodowe w okresie przemian”