thumb|right|Pieczęć piesza Kaźka słupskiego z 1373 Kazimierz IV (Kaźko słupski) (ur. 1351, zm. 2 stycznia 1377 w BydgoszczyE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 320-323.) – książę dobrzyński, inowrocławski i słupski z dynastii Gryfitów, syn Bogusława V i Elżbiety Kazimierzówny, córki Kazimierza Wielkiego, króla Polski.
Życiorys Po śmierci matki wychowywany był na dworze krakowskim oraz cesarskim Karola IV, adoptowany przez Kazimierza Wielkiego przypuszczalnie w kwietniu 1369, aby Ludwik Węgierski nie mógł wyegzekwować tzw. „paktu o przeżycie”; otrzymał wówczas ziemie sieradzką i łęczycką. Już wcześniej przewidywany był na następcę przez Kazimierza Wielkiego. W 1360 roku ustalono małżeństwo Kaźka z Joanną Olgierdówną (Kenną), księżniczką litewską; jej przedwczesna śmierć w 1368 roku zakończyła małżeństwo i przypieczętowany nim sojusz. W 1370 książę Kazimierz uzyskał dodatkowo ziemię dobrzyńską (jako lenno), część Kujaw z Bydgoszczą, kasztelanię kruszwicką, Złotorię, Wałcz i ZłotówE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 320.K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s.