Prawdopodobne harappańska osada Shortugai w północnym Afganistanie nad brzegami Amur-darii stanowiła węzeł handlowy pomiędzy obiema cywilizacjami.
Istnieją dowody na utrzymywanie trwałego kontaktu pomiędzy ludami z kultury BMAC a kulturami z północnego stepu euroazjatyckiego, w szczególności w okresie około 2000 roku p.n.e. W delcie Amu-darii, gdzie wody rzeki wpadają do Jeziora Aralskiego, utworzony został system nawadniający pola przez koczowniczy lud związany z kulturą andronowską. Zakłada się, że koczowniczy lud po kontakcie z kulturą BMAC, zmienił styl życia z koczowniczego na osiadły, rozpoczynając uprawę roli co związane było z powstaniem nowej kultury, która wyodrębniła się z kultury andronowskiej, tzw. kultura Tazabagyab. Około 1800 roku p.n.e. ośrodki miejskie kultury BMAC, które były otoczone murami zmniejszyły gwałtownie swoje rozmiary. Każde osiedla rozwijały własne typy ceramiki i innych wyrobów. W północnych osiedlach Baktrii i Margiany często spotykane są wyrobu związane z kulturami andronowską i Tazabagyab.