pochodzącą z czasów Zachodniej Dynastii Han.
Pochówek thumb|250px|Pieczęć z wizerunkiem głowy ptaka i węży, datowana na 2500–1500 rok p.n.e. (kolekcja Los Angeles County Museum of Art) Pochówki, na które natrafiono w Królewskiej Nekropolii w Gonur, składały się z zagłębionych w ziemię kilkukomorowych grobów, a ich układ odpowiadał architekturze mieszkalnej. Ciało zmarłego było składane na boku oraz izolowane od ziemi poprzez umieszczenia ciała na platformie lub w skromniejszych grobach. Dno było pokryte wypaloną gliną, piaskiem lub popiołem. Związane to było z kultem ludności, tzw. protozoroastryzmem, który zabraniał grzebania zmarłych bezpośrednio w ziemi w celu zapobiegnięcia zanieczyszczenia ziemi (traktowana jako święty żywioł) przez tkankę miękką. Sporadycznie w grobach składanych było kilka ciał. Grobowce odkryte w Królewskiej Nekropolii były bogato wyposażone, m.in. w ofiary ze zwierząt (np. konie z rydwanami), wyroby ze złota (np. figurki), kamienie półszlachetne, naczynia ceramiczne, kamienne figurki (przedstawiające drapieżne ptaki, kobiety w obszernych sukniach, które stanowiły wyobrażenie bogini) oraz kamienne laski i berła (podkreślały status społecznych zmarłych). Dodatkowo w grobowcach natrafiano na przedmioty o charakterze kultowym, tzw.