Wiosną 1815 r., po ucieczce Napoleona z Elby i w obliczu wojny o tron francuski, Raymond Durand otrzymał po raz pierwszy stanowisko konsula – na usługach księcia d’Angoulême, tj. późniejszego, 20-minutowego króla Francji – Ludwika XIX Burbona. Po upadku cesarza Francuzów, Raymond Durand wprawdzie zachował stanowisko konsula, jednak został przeniesiony do portugalskiego Porto. Przebywał tam nieprzerwanie do grudnia 1824 r. W latach 1820–1821 był świadkiem rewolucji liberalnej w Porto, której przebieg relacjonował w swych depeszach do Paryża. To doświadczenie dyplomatyczno-reporterskie przydało się Durandowi 10 lat później, gdy już jako konsul francuski w Warszawie, obserwował i relacjonował wypadki powstania listopadowego. W grudniu 1824 roku, na swoją prośbę i z poparciem wpływowych kuzynów został przeniesiony do konsulatu francuskiego w Wenecji. Przyznano mu też krzyż Legii Honorowej (odznaczenie to otrzymywali wszyscy francuscy konsulowie).