Charakterystyczne jest, że zwijające się listki są miękkie, co odróżnia rizoktoniozę od liściorozwoju wirusowego. Rizoktonioza powoduje także uszkodzenie rurek sitowych, co utrudnia przewodzenie asymilatów od liści do bulw. Wskutek tego czasami w kątach liści powstają tzw. bulwki powietrzne.

Na plantacjach porażonych rizoktoniozą ziemniaków po pierwszych opadach deszczu często na łodygach pojawia się brudnobiała opilśń. Tworzy ją wojłokowata warstwa grzybni z podstawkami i bazydiosporami, a na powierzchni bulw ziemniaków tworzą się przetrwalnikowe sklerocja. W miarę rozwoju bulw sklerocja powiększają się i pojawiają się nowe. Objaw ten nazywany jest ospowatością bulw. Rizoktonioza ziemniaka jest w istocie zgorzelą siewek występująca u ziemniaka.

Ochrona Zapobiega się chorobie i ogranicza jej rozwój poprzez: sadzenie bulw wcześniej pobudzonych lub podkiełkowanych bulw wolnych od sklerocjów patogenu sadzenie bulw do starannie uprawionej i nawiezionej gleby płytko i w optymalnym terminie stosowanie płodozmianu. Na tym samym polu nie powinno się ziemniaków uprawiać częściej, niż co 4 lata wykopki bulw zaraz po ich dojrzeniu.