Ścigacz zbudowany został w 1944 roku w stoczni Weichselwerft GmbH w okupowanym Płocku (), lecz nie został ukończony. Po zakończeniu działań wojennych kadłub jednostki został odnaleziony w Toruniu. W 1950 roku koleją przewieziono go do Gdyni, gdzie w Stoczni Marynarki Wojennej podjęto prace nad ukończeniem okrętu jako szkolnego dla podchorążych Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. Ukończona w połowie 1953 roku jednostka ostatecznie stała się ścigaczem okrętów podwodnych.
Dane taktyczno-techniczne thumb|left|Działko przeciwlotnicze kal. 37 mm, Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni Okręt był niewielkim ścigaczem okrętów podwodnych. Długość całkowita stalowego, w większości nitowanego kadłuba wynosiła 29,74 metra (28,76 metra na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 4,71 metra i zanurzenie 1,31 metra. Podzielony był na siedem przedziałów wodoszczelnych i wykonany z blachy stalowej grubości 3–4 mm (wręgi i grodzie miały grubość 2 mm). Stalowy pokład miał grubość od 2 mm na dziobie i rufie do 4 mm na śródokręciu, pokryty drewnem o grubości 2,5 cm (z obniżeniem o około 40 cm na odcinku 6,65 m od rufy). Wysokość konstrukcyjna jednostki liczyła 3,06 metra, a wyporność pełna około 65–70 ton.