w San Francisco Conservatory of Music, University of Washington, Uniwersytecie Południowej Kalifornii, Uniwersytecie Stanu Luizjana, University of Michigan, Uniwersytecie Rice’a.
W 1970 objęła Katedrę Skrzypiec w Royal Academy of Music w Oslo i otrzymała tam dożywotnią profesurę. Wykładała również w Norges musikkhøgskole (1974–1976). Do grona jej studentów należało wielu skrzypków współpracujących z czołowymi orkiestrami norweskimi, m.in. Henning Kraggerud, Espen Lilleslåtten, Katrine Buvarp i André Orvik. Jej wkład w muzykę norweską został oficjalnie doceniony w 1999, kiedy to została uhonorowana norweskim Orderem Zasługi. Od lat 80. kierowała Katedrą Skrzypiec w San Francisco Conservatory of Music i pozostała na tym stanowisko aż do emerytury, na którą przeszła w 2005.
Instrumenty W dzieciństwie Camilla Wicks koncertowała na małych skrzypcach 1/2 Klotza oraz Grancino z 1700. W początkowym okresie swojej kariery grała na skrzypcach 3/4 Tononiego z 1698, których siła brzmienia nie była wystarczająca do solowych występów w dużych salach koncertowych, co szczególnie przeszkadzało Wicks podczas jej pierwszego europejskiego tournée.