Zygmunt Bartmański (ur. 16 kwietnia 1876 w Przemyślu, zm. 18 lub 19 maja 1919 pod Drohobyczem) – major kawalerii Wojska Polskiego.
thumb|Nagrobek Zygmunta Bartmańskiego Życiorys Jesienią 1897 rozpoczął zawodową służbę w cesarsko-królewskiej Obronie Krajowej. Pełnił ją w Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 3 w Samborze, a od 1901 w Rzeszowie. W 1912 został przeniesiony do Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 6 w Wels. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej, m.in. na froncie włoskim. W czasie służby w c. k. Obronie Krajowej awansował na kolejne stopnie: kadeta (1 września 1897), podporucznika (1 listopada 1898), porucznika (1 listopada 1902) i rotmistrza (1 maja 1912).
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, trwającej od listopada 1918. W stopniu majora został dowódcą 9 pułku ułanów. Poległ 18 lub 19 maja 1919 pod Drohobyczem, trafiony kulą nieprzyjaciela w czasie, gdy żołnierze jego pułku zdobywali miasto. Został uroczyście pochowany przez swoich żołnierzy już po zajęciu miasta.