Witold Hupert (ur. 24 października 1871 w Złoczowie, zm. 1939) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, historyk wojskowości.
Życiorys Urodził się 24 października 1871 w Złoczowie.
Jesienią 1894 rozpoczął zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Został wcielony do 2 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Tarnowie. W 1898 został przeniesiony do 13 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Złoczowie, w 1905 do 8 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Tarnopolu, a trzy lata później do 12 Węgierskiego Pułku Ułanów w Székesfehérvár. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów kawalerii: porucznika ze starszeństwem z 1 września 1894, nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1898 i rotmistrza ze starszeństwem z 1908.
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego z 27 stycznia 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora. W tym stopniu po wybuchu wojny polsko-ukraińskiej pełniąc stanowisko dowódcy krakowskiej Legii Oficerskiej został przydzielony do grupy odsieczy Przemyśla (działania w dniach 9–12 listopada 1918), później dowodząc jednostką dokonał ataku na Gródek Jagielloński, 19 listopada 1918 wyruszył z wojskami polskimi do obrony Lwowa.