thumb|Tablica pamiątkowa na domu rodzinnym w Witkowie Stanisław Marceli Połczyński (ur. 26 kwietnia 1894 w Witkowie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Marii z Ogórkiewiczów. Uczęszczał do szkoły ludowej. W czerwcu 1914 ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Rogoźnie i uzyskał świadectwo dojrzałości. Od 1914 służył w armii niemieckiej. W czasie I wojny światowej, po krótkim przeszkoleniu rozpoczętym 12 listopada 1914, wysłano go na front rosyjski, a następnie francuski. Po zakończeniu wojny, 30 listopada 1918 powrócił do domu. W tym też roku należał do Polskiej Organizacji Wojskowej.
31 grudnia 1918 ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i został zweryfikowany w stopniu podporucznika. Walczył w powstaniu wielkopolskim. Był dowódcą 5. kompanii w 12. pułku strzelców wielkopolskich i brał udział w walkach o Kruszwicę, Strzelno, Inowrocław i Bydgoszcz. Następnie uczestniczył w akcji rewindykacji ziem pomorskich, które zostały przyznane Polsce na mocy traktatu wersalskiego. W styczniu 1920 wraz z 12 pułkiem strzelców wielkopolskich został wysłany na front litewsko-białoruski.