Po II wojnie światowej prowadziła podziemne Kręgi Starszoharcerskie: włodzimierzaków „Stanica” i wilnianek „Szafirowa Piątka”. Pracowała jako radca prawny w Ministerstwie Budownictwa i Resortowej Komisji Arbitrażowej przy Ministrze Budownictwa. Po odwilży 1956 roku, wróciła do czynnej służby instruktorskiej w odradzającym się w tradycyjnych strukturach ZHP. Z domu rodzinnego wyniosła bezwarunkowy i czysty patriotyzm, wielki zachwyt i miłość do przyrody, oraz ogromny szacunek do wielonarodowej i wielokulturowej tradycji polskiego Podola i Wołynia. Pochowana na Cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie. Matka dwóch synów: Janusza i Andrzeja (którego urodziła w więzieniu NKWD w Horochowie).

Życiorys Dzieciństwo – Olgopol Młodsza córka adwokata Jana Wachnowskiego i Anieli z d. Zielińskiej, siostry gen. Franciszka Zielińskiego. Urodziła się i dzieciństwo spędziła w Olgopolu na Podolu, gdzie jej ojciec prowadził dobrze prosperującą kancelarię adwokacką. Po traktacie ryskim kończącym wojnę polsko-bolszewicką i wyznaczającym nowe granice między Polską i RFSRR oraz USRR Wachnowscy zmuszeni byli porzucić rodzinną posiadłość. Traktat ustalał granicę polsko–sowiecką na rzece Zbrucz, nie przyznając Polsce wschodniego Podola. Olgopol znalazł się w granicach USRR.