W dalszej części rozdziału autor pomija milczeniem podbój Meksyku przez Hiszpanów i płynnie przechodzi do wyprawy Korteza na tereny dzisiejszego Hondurasu, opisuje z detalami egzekucję Cuauhtémoca, oraz Coanacochtzina i Tetlepanquetzy, odpowiednio tlatoanich Tetzcoco i Tlacopán. Miało do niej dojść w wyniku zdrady jednego z Tenoczków. W ostatniej części tego fragmentu autor przytacza dialog między Kortezem i Malintzin a dwoma wojownikami z Tlatelolco, Ecatzinem i Temilotzinem, którym zapowiada, że zabierze ich ze sobą do Hiszpanii, gdzie zginą. Temilotzin rzuca się w morze i ginie, natomiast Ecatzin wyrusza do Kastylii, skąd wraca po pięciu latach, około 1529 roku, już jako szlachcic i nowy tlatoani miasta, czy raczej jego gubernator z ramienia Hiszpanów. Ze względu na fakt, że to Ecatzin wydaje się głównym bohaterem tego rozdziału, część naukowców wyraża przypuszczenie, że to on sam, lub raczej ktoś z jego otoczenia, był inicjatorem spisania historii władców Tlatelolco.